EJW 2006

Eerstejaarsweekend 2006 in ‘t Harde

Vrijdag
Door Elske de Jong
Vandaag gaan we op eerstejaarsweekend. Om 17.30 uur verzamelen we op het trefpunt. We vertrekken met de trein naar t Harde, een plaats vlakbij Zwolle. De reis duurt een uurtje, wanneer we op het station aankomen staan er al mensen klaar om onze bagage op te halen. We moeten namelijk nog heel eind lopen en dat is natuurlijk prettiger zonder bagage. Het is ongeveer een half uur lopen, maar dat is ook een goede manier om elkaar alvast een beetje te leren kennen. Uiteindelijk komen we dan toch aan bij de locatie. Gelukkig krijgen we gelijk wat te drinken aangeboden, dat kunnen we ook wel gebruiken na zo’n lange wandeltocht.

Nadat we allemaal ons plekje in de slaapzaal gevonden hebben en de luchtbedden opgeblazen gaan we nu proberen elkaars naam ook echt te onthouden door middel van verschillende spelletjes. Vervolgens worden er groepjes ingedeeld. Ineens worden we opgeschrikt door twee maffe meiden in heel rare kleding. Ze beginnen de uitleg van het volgende spel te schreeuwen, maar door de heersende chaos bij de eerstejaars, kan eigenlijk niemand dit verstaan met als consequentie dat niemand weet wat eigenlijk de bedoeling is van het spel. Maar daar heeft de jury geen medelijden mee, dit is namelijk het chaosspel! Nou chaos is het zeker, mensen spelen vals, de jury is om te kopen door geslijm en de regels veranderen waar je bij staat. Eindelijk was de chaos weer een beetje voorbij en kunnen we weer wat tot rust komen met lekkere broodjes knakworst.

Hierna doen we nog een spel waarvoor we allemaal onze theedoeken als een blinddoek om moeten knopen. In totale duisternis lopen we hand aan hand het gebouw uit, niemand weet waar naar toe. Vervolgens moeten we met onze handen via een lint (met ondefinieerbare spul) door het bos lopen. Dat is niet altijd even fijn, maar wel erg grappig! Nadat iedereen de handen heeft gewassen, drinken we nog wat met elkaar en gaat één voor één iedereen naar bed.

Zaterdagochtend
Door Elske de Jong
Na de eerste nacht een paar uur te hebben geslapen, moesten we al weer vroeg uit de veren voor de eerste, actieve dag. Om half tien stonden we allemaal klaar om, na het ontbijt, te beginnen aan een fotospeurtocht. We kregen een overzicht van foto’s mee, een paar enveloppen en een appel. Het was de bedoeling dat we aan de hand van de foto’s zagen waar we heen moesten lopen en dan ondertussen de opdrachten maken die in de enveloppen zaten. De appel zorgde wel voor de leukste opdracht; ruilen voor steeds leukere dingen. Ons groepje was goed op dreef, na een half uur haalden we al een groep in en het ruilen aan de deuren ging ook goed. De opdrachten uit de enveloppen waren erg leuk, en we hadden ook veel hulp nodig van de inwoners van ’t Harde. Een potje voetballen met zo veel mogelijk mensen bijvoorbeeld. Ook kwamen we af en toe rare mensen tegen, verkleed als heks of Sneeuwwitje. Die hadden voor ons ook opdrachten, zoals het ‘voelen’ in afgesloten bakjes en daar een sprookje bij verzinnen. Wat lastigere opdrachten waren het verzinnen van een eigen sprookje en een PAP-liedje, maar dat was door iedereen goed gedaan. Na het vele ruilen, waren we eindelijk tevreden met een fles Canei, een doos borrelglazen en een artistiek beeldje (te bewonderen op de PAP-kamer!!). En dat voor een appel! Een ander groepje had zelfs een hele zware stoel, een magnetron en een leen-geit. Over het algemeen een geslaagde speurtocht!

Zaterdagmiddag- en avond
Door Nelina Meiboom
Aan mij de eer om een stukje te schrijven over zaterdagmiddag en – avond; wat mij betreft het leukste deel van het EersteJaarsWeekend 2006! Eigenlijk was het hele weekend supergeslaagd, je kunt er niet onderuit om mensen te leren kennen. En dat is, naast veel plezier en ontspanning, een handige bijkomstigheid!

Zaterdagmiddag kan ik toch wel het meest actieve deel van het weekend noemen. Na een goed verzorgde lunch (die we overigens hard nodig hadden na de lange wandeling) werd ons verteld dat we kleren aan moesten doen die vies (en nat..) mochten worden. Op de planning stond het spel: ‘Levend Kolonisten van Catan’. De bedoeling was dat je als groepje zo snel mogelijk van de ene kant naar de andere kant van het speelbord ging. Dit moest je doen d.m.v. het leggen van straten. Die kon je weer kopen door kaartjes met grondstoffen in te leveren. Die kaartjes kon je verdienen bij verschillende spelletjes: touwtje springen, bal omhoog houden, hints, pictionary en natte theedoek doorgeven (dit werd later appeltje lopen omdat het wel een héél vochtig spel bleek te zijn..). Naast straten bouwen kon je ook blokkades leggen, om een ander groepje lekker dwars te zitten. Dit spel leverde zeer fanatieke deelnemers op. Hoe hoger de score bij de spellen, hoe meer grondstofkaartjes je kreeg. We werden erg gestimuleerd door de organisatoren, die al even fanatiek aanmoedigden. Helaas waren de grondstoffen voor het bouwen van straten gering. De grondstoffen om blokkades mee te leggen waren er daarentegen in overvloed. Dit had als gevolg dat het op kop liggende team zo’n 13 blokkades op zijn weg had liggen. Dat was een beetje veel van het goede; op deze manier zou het spel dood lopen. Dus blokkades leggen werd verboden. Ons groepje lag net iets achter op het winnende team en had minder blokkades; dat was ook de reden dat wij uiteindelijk hadden gewonnen. Maar we hadden ook wel héél fanatiek touwtje gesprongen en ballen hooggehouden, dus naar mijn idee was het dik verdiende winst!

Na dit spel kregen we even de tijd om ons op te frissen voor het eten en om de opdrachten van de fotospeurtocht nog even af te maken. We moesten het voorwerp dat we hadden geruild voor een appel gebruiken in een toneelstukje. Het voorwerp moest te maken hebben met een sprookje. In het toneelstukje moesten de personages voorkomen waarin de groepsleden verkleed waren. Ook moest er een lied geschreven worden, waar de woorden ‘PAP’, ‘EersteJaarsWeekend’ en ‘Fairy Tales’ in voorkwamen. Wij hadden de appel geruild voor een pompoen, jeu de boules ballen en een geitje. Het geitje was enkel geleend en hadden we dus weer teruggebracht. Met onze personages en voorwerpen wisten we niet goed raad, met als gevolg dat ons toneelstuk nogal onsamenhangend en vreemd werd, maar goed. Ons lied echter, was redelijk geslaagd! We waren nog druk bezig met oefenen voor het toneelstuk toen we gingen eten. Ik kan het zonder twijfel een heus diner noemen! Alles was in sprookjesstijl; het zag er echt heel gezellig uit. Twee bestuursleden hadden zo ongeveer de hele middag voorbereidingen getroffen en dat was te merken ook. Het smaakte ook prima. Een beetje jammer was dat de oven op een gegeven moment kapot ging. Maar goed, daar doet niemand wat aan. Het bedierf de pret niet. Na de maaltijd hadden we nog even rust en daarna gingen we gezellig bij elkaar zitten om alle liedjes en toneelstukjes te presenteren. Het was een erg lachwekkend resultaat. De groepjes hadden veel verschillende dingen bedacht. ’t Ging ook lekker vlot, waardoor iedereen alle aandacht voor elkaar had.

Nadat alles gepresenteerd was, gingen we buiten bij een kampvuurplaats een spel spelen. Eerst deden we een poging het kampvuur aan te krijgen en dat lukte best aardig! Ik geloof dat de (drie..) mannen niet eens geholpen hebben! Het spel dat we vervolgens gingen doen was een vorm van moordenaartje. Iedereen kreeg een kaartje, waar opstond wat hij of zij was: geitje, wolf of waarzegger. Onder alle deelnemers zouden er uiteindelijk drie wolven en één waarzegger zijn, de rest geitje. Het spel leek me nogal ingewikkeld, maar Corine zei dat je het gewoon moest spelen en inderdaad, al doende ontdekte ik dat er heel veel dingen ‘achter’ zaten. De wolven vermoorden de geitjes, maar je wist niet wie wolf was. Als geitjes kon je een poging doen een wolf weg te stemmen, maar vaak bleek dat je een geitje wegstemde. Wat het ook spannend maakte was, dat je de ene ronde een bepaald persoon wél kon vertrouwen en de andere ronde weer niet. Soms liep de spanning behoorlijk hoog op! Dit spel ga ik zeker te weten onthouden; echt heel gaaf!

Na het spel een aantal keer gespeeld te hebben ben ik naar binnen gegaan om alvast m’n bed en benodigde spullen klaar te leggen, omdat er al een paar gingen slapen. Toen ik terugkwam bij het kampvuur was het merendeel het spel ‘Ranonkeltje’ aan het doen. Ik kon zo meedoen, uitleg was niet nodig werd me gezegd. Daar snapte ik niks van, maar vooruit.. Al snel bleek dat het een vorm van een spel dat ik eens gespeeld had (‘Black Magic’) was. Tenminste, ik herkende er wat van. Iemand in de kring zei een gedichtje op, waar de anderen heel goed naar moesten luisteren. Vervolgens ging iemand anders de kring uit. De persoon die het gedichtje had opgezegd gaf een ‘willekeurig’ persoon in de kring een hand en ging weer zitten. De persoon die weg was gegaan werd teruggeroepen en gaf, warempel… dezelfde persoon een hand!! Ik heb een aantal theorieën bedacht hoe diegene dat nou kon weten. Maar steeds bleek deze toch weer niet te kloppen. Het was behoorlijk frustrerend, want de mensen die het wel wisten lieten niks los en bleven maar geheimzinnig doen. Gelukkig ben ik niet heel lang gefrustreerd gebleven, na een tijdje had ik de juiste theorie ontdekt. Vanaf dat moment kon ik zelf net zo irritant doen als de anderen voorheen bij mij hadden gedaan. Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer mensen achter en de anderen werden alleen maar gefrustreerder. Ze moesten en zouden erachter komen (het werkt écht verslavend!). Het gevolg was dat we tot een uur of drie buiten bij het kampvuur het gedichtje hebben opgezegd en mensen een hand hebben gegeven. Totdat de volhouders er ook achter waren. Nu konden ook zij, zonder verdere frustraties, lekker gaan slapen. Al beloofde het een kort nachtje te worden!

Zondag
Door Annemarie Kranenburg
Zondag stonden we gelukkig wat later (maar ook weer wat brakker) op dan de ochtend ervoor. Na het ontbijt mochten we alle zooi gaan opruimen en schoonmaken. Vooral dat laatste was nogal hard nodig, want eigenlijk al het hele weekend kwamen er zeer verdachte geuren uit de toilet-/douche-/wastafelhokken drijven. Daarna deden we nog een tijdje Ranonkeltje tot de laatste slimmeriken doorhadden wat de grap was. En intussen vielen de laatste slachtoffers bij het Woordontfutselen (thanks iedereen voor de hulp;)). Na de lunch verspeelden we onze laatste restjes energie met Levend Tafelvoetbal en deden de echte diehards nóg een paar rondjes Ranonkeltje. Maar toen was het feest toch echt afgelopen en moesten we afscheid nemen. Ik vond het een ontzettend gezellig weekend, PAPmensen bedankt! Tot op de EJW-reünie everybody!!