Studiereis 2008

Verslag studiereis 2008

Voorbereidingen (vrijdag 18 t/m zondag 20 april)
Door: Naomi Ek en Annemiek Veenstra

Wij hadden de eer om voor de groep uit te reizen naar Belgrado. Dit betekende echter wel een overnachting op het vliegveld in Keulen overleven. IJzeren bankjes slapen toch niet zo lekker.. Ook verstoren schoonmaakwagentjes en een omroeper (“Please don’t leave your luggage unattented”) behoorlijk je nachtrust.. Toen het eenmaal half 4 was konden we eindelijk onze bagage inleveren (“pff.. onder de 20 kg”) en begonnen de koffietentjes open te gaan.. Om half 5 zaten we dan heerlijk al aan een koffiebroodje met een kopje raar gekleurde thee. Jullie begrijpen dan ook dat we van de vlucht maar weinig hebben meegekregen uiteindelijk.

In Belgrado aangekomen werden we natuurlijk eerst de geheel verkeerde kant opgewezen, we zouden een bus moeten nemen en 4 haltes verder uitstappen. Eigenwijs als we waren toch op eigen voet verder gegaan, en binnen no time stonden we voor het hostel. Behoorlijk uitgeput mochten we onze kamers al in, en hebben we eerst even een aantal uurtjes geslapen om weer op krachten te komen. Eenmaal op kracht gekomen zijn we op zoek gegaan naar een informatiepunt, zodat we à la toeristjes door de stad konden drentelen. Eerst maar op zoek gegaan naar het centrum en een mooie wandeltocht door het park gemaakt. In het park zijn we zelfs nog leeuwen en tijgers tegen gekomen, wat een ervaring! En toen was het alweer de hoogste tijd een restaurantje op te zoeken om lekker te eten.. En dit was de avond waarop we allemaal de lekkerste pizza’s hebben gegeten die we ooit op hebben. Dit restaurantje moesten we dus per se reserveren voor de hele groep. Hier zouden we onze laatste avond in Belgrado doorbrengen, met die heerlijke pizza’s. Later bleek dus, na iedereen lekker te hebben gemaakt over die pizza’s, dat er die donderdagavond geen pizza’s gegeten konden worden…

De volgende ochtend ons eerste ontbijtje in het hostel… Het was 1 grote ramp: de broodjes waren zoutloos, uitgedroogd en de boter was niet te smeren. Lekker zo’n begin van de dag… Vervolgens hebben we wel lekker gedoucht en zijn we opgesplitst om de plekken waar de excursies plaats zouden vinden op te zoeken. Dit bleek later 1 groot avontuur te zijn: meegesleept door een te aardige man die ons wilde helpen de universiteit te vinden, niemand in de bus die Engels sprak en ons kon helpen met uitstappen, daardoor dus veel te laat uitgestapt (we stonden op een plek die niet meer op onze plattegrondjes stond weergegeven), een dikke regenbui op ons dak gehad, moeten schuilen bij een afgelegen koffietentje en daar uiteindelijk een lift naar de instelling voor autisme gekregen nadat we volgepropt waren met allerlei bladerdeeghapjes van een Servische oma. Na al deze avonturen kwamen we toch weer veilig aan in het hostel en zijn we met z’n viertjes weer verder op stap gegaan. Eerst maar richting ministerie, waar de bewakers niet goed schenen te weten waar we nou naar binnen moesten, om vervolgens de rondvaartboot te regelen waar Lisa mee de boot op getrokken werd om alle mogelijke opties te horen te krijgen. Uiteindelijk via handje-klap een deal gemaakt met de mevrouw van de boot en konden we eindelijk onze tocht weer vervolgen. Tijdens deze tocht een leuk uitziend restaurantje weten te strikken om daar de volgende avond te komen eten met 34 personen (ze vonden het allemaal prima) en vervolgens zelf heerlijk gegeten bij de Mac.. Wat hadden we dat verdiend zeg!
Na weer helemaal bijgekomen te zijn van een Big Mac en een McFlurry vervolgden we onze zoektocht.. Dit keer gingen we op zoek naar de karaokebar die we door hadden gekregen bij het informatiepunt. Na aardig wat rondjes te hebben gelopen en van hot naar her gestuurd te zijn door aardige omstanders, kwamen we tot de conclusie dat de straat wel bestond maar dat de bar zelf gewoon foetsie was. En teleurgesteld moesten we dus naar het hostel lopen, onze missie was niet volbracht…

De laatste ochtend voordat de groep zou komen gingen we met bedenkingen naar de ontbijtzaal toe, en tot onze verbazing was de ontbijtzaal helemaal leeg. De tafels waren niet gedekt en er liep ook niemand rond. Nadat we het bij de receptie nagevraagd hadden kwam een Servische oudere man de keuken uit zetten en die ging ons even prima verzorgen. We kregen heerlijke verse broodjes met een vers gebakken (wel erg vet) eitje. Na het ontbijt zijn we op pad gegaan naar dat park op het eiland. Het was prachtig weer en hier hebben we dan ook heerlijk op een stoeltje aan het water gezeten met wat drinken en een boekje.. Resultaat: ontzettend verbrand allemaal.. Dat was dan ook de eerste reactie van de groep nadat ze eindelijk de bus uitstapten. Dit pas nadat er een aantal riepen dat ‘er een paar mensen van PAP buiten stonden’…

Zondag 20 april
Door: Roderick Stol en Daniëlle Gillissen

Het was eindelijk zover, na maanden voorbereiding van de Tripcie en afwachten voor ons begon het aftellen om op studiereis naar Belgrado te gaan. We hadden op zondagochtend 20 april om 07.15! afgesproken bij Stadion Galgenwaard, waar wij met de bus zouden vertrekken.

Na een rit van 2 uur, waar 4 uur voor gepland stond, hebben we op het vliegveld van Köln-Bonn zitten wachten tot we konden vertrekken. De eerste foto’s werden gemaakt van Meneer Giraf, die gestolen was van onderwijskunde. Eindelijk kon hij wat van de wereld gaan zien!

Toen we eindelijk ons geblokte vliegtuig instapten, konden we vertrekken. De vlucht begon rustig, maar tijdens het dalen hebben we toch redelijke turbulentie gehad, waar niet iedereen even blij mee was. Het was gelukkig snel over, en toen we het vliegtuig uitstapten, kon ons geluk niet op: het was rond de 25 °C!
Aangekomen werd er een bus geregeld (het kost echt niets daar!) en na wat warmte in de bus waren we eindelijk waar we wilden zijn. We werden opgewacht door een aantal leden van de Tripcie die al een paar dagen van tevoren waren vertrokken en al helemaal voorgebruind waren, en ons meenamen naar het hostel. Het hostel zag er goed uit en binnengekomen konden de buddy-groepjes gemaakt worden. Van binnen bleek het sanitair wat minder luxe te zijn, maar de kamers zagen er goed uit.

Na lekker even uitgerust en verfrist te hebben gingen we weer op pad. Eerst een flink stukje door Belgrado lopen en de fototoestellen al voor de helft volschieten. Vooral vanaf de brug was er een mooi uitzicht over de hele stad en ook de Sveti Sava.

Uiteindelijk zijn we gaan avondeten bij een leuk restaurantje aan het water. Vanaf dit restaurantje hadden we weer prachtig uitzicht over het water en het grote Turkse fort dat boven op de berg stond. Sommigen onder ons waren nog een beetje voorzichtig met het eten en bestelden nog een veilige schnitzel. Anderen waren iets gewaagder en hadden moeite te identificeren wat er op hun bord lag. (Het Servisch is dan ook een erg moeilijke taal om enigszins iets uit op te kunnen maken op zo’n menukaart.) Maar uiteindelijk heeft toch iedereen voor maar €10 heerlijk uitgebreid kunnen eten, en met toetje zelfs!

Daarna nog een lange wandeling terug naar het hostel. Iedereen was doodmoe van de hele reis en blij dat het bedje steeds dichterbij kwam. Uiteindelijk in bed gelegen was het toch niet meteen bij iedereen even stil, maar wel heel erg gezellig met de sappigste verhalen. Alhoewel we daar de volgende dag wel een klein beetje spijt van hadden toen we weer om 7u ons bed uit moesten.

Maandag 21 april

De Nederlandse Ambassade
Door: Jessica de Gardeijn, Ilse Ganzinga en Sophie Froger

Op maandagochtend gingen de 8 wekkers veel te vroeg af. Slaperig zat iedereen dan ook aan het ontbijt. Het ontbijt was primitief, maar prima voor een hostel. Je kon kiezen uit een broodje met jam, een heel vet gebakken ei of een soort paté met kaas. Qua drinken hadden we volgens onze smaakpapillen keuze uit een mix van warme melk met koffie, thee en suiker en suikerthee.

Na het ontbijt vertrokken we te voet naar de Nederlandse Ambassade. Daar moesten we ons paspoort inleveren, waar niet iedereen even blij mee was. We werden hartelijk ontvangen in het Nederlands en werden meegenomen naar een zaaltje ver boven in het gebouw. Vanaf hier werd Engels gesproken, omdat een Servische Engelssprekende collega ook het een en ander uit zou leggen. Er werd verteld over de instanties die we zouden gaan bezoeken, de stand van zaken met betrekking tot Kosovo en de huidige situatie in Servië en Belgrado. Ook werd verteld dat de mensen in Belgrado een open mentaliteit hebben en graag de discussie aangaan in plaats van het ontwijken van het onderwerp oorlog of andere gevoelige onderwerpen. We sloten af met wat drinken en kregen daarna vrije tijd om te gaan lunchen.

Kneza Hihaila en universiteit
Door: Ines Hop, Jenny Kanters en Evelien Stougie

Na het bezoek aan de Nederlandse ambassade zijn we met de voltallige groep richting de bekende winkelstraat Kneza Mihaila waar een groot standbeeld als afspreekpunt diende om ’s middags te verzamelen voor een bezoek aan de universiteit van Belgrado.

Deze paar uurtjes waren de eerste uurtjes dat we even ‘los’ werden gelaten in het centrum van Belgrado en we helemaal zelf mochten zoeken naar onze lunch, winkels en heerlijke parkjes om in de zon te hangen. In ons geval hebben we een brood, kaas, drinken en fruit gekocht in de plaatselijke supergemaakt en geluncht in een parkje genaamd Studentski Trg wat uiteindelijk dus ook vlakbij de universiteit bleek te liggen. We hebben toen volop genoten van het warme weer.

Rond half 2 moesten we weer verzamelen om de universiteit te bezoeken. Aangekomen bij de universiteit moesten we even wachten op onze contactpersoon. Opvallend van de binnenplaats van de universiteit waren de vele nieuwsgierige blikken van studenten en de tulpen. Het was leuk om al deze Servische studenten vanaf een afstandje te observeren.

De ontvangst bij de universiteit was erg hartelijk. We mochten in een zaal met luxe stoelen luisteren naar de verhalen van leraren van het Departement van Filosofie (hieronder valt ook psychologie). Een veel gehoorde reactie vanuit ons was ‘Hadden wij ook maar zo’n collegezalen!’ Hier hebben we veel gehoord over de inrichting van het onderwijs op de universiteit. Daarnaast hadden de leraren en studenten die waren uitgenodigd om iets te vertellen veel vragen over het Nederlandse onderwijssysteem. Daarom heeft Bas een praatje gehouden over het (studenten)leven in Utrecht en over PAP. De docenten waren zeer geïnteresseerd in hoe het bij ons in Nederland is geregeld, zowel wat betreft de indeling van de studies Pedagogiek, Psychologie en Onderwijskunde, als wat betreft de praktische kanten van onze studies. Volgens de Servische studenten is het probleem bij hen, dat de studies vrij theoretisch zijn en dat er weinig mogelijkheden zijn om de praktische kant van de studie mee te maken. Een studievereniging als PAP hebben ze daar niet, dus uitstapjes naar instellingen en lezingen (of studiereizen ;)) zijn daar niet mogelijk, hoewel ze dat wel graag zouden willen. Wat boffen wij toch maar dat wij op die manier wel kennis kunnen maken met de praktische kant van onze studie.. Ondanks de afstand en onze verschillende culturen bleken er toch aardig wat overeenkomsten te zijn tussen de studies daar en de studies hier, wat zeker leuk was om te ontdekken.

Na alle verhalen werden we naar een archeologie afdeling geleid waar een docent trots verschillende opgegraven aardewerk kon laten zien uit de Romeinse tijden. De universiteit bleek namelijk op fundamenten van Romeinse gebouwen te staan. Terwijl sommige de vreemde voorwerpen bekeken en nadachten waarvoor deze vroeger dan werden gebruikt, waren anderen aan het kletsen met de Servische studenten. Behalve informatie over elkaars studies werden er ook andere dingen uitgewisseld. Voordat ze het wisten stonden de Servische studenten met een zwart plakkerig snoepje in hun handen ‘wat zag dat er vies uit’. We probeerden duidelijk te maken dat drop toch echt wel lekker is door ‘hmm jum jum’ gebaren te maken. Uiteindelijk durfden ze het toch in hun mond te stoppen. Onsmakelijke gezichten waren het gevolg.

Al met al hebben we een divers beeld van de universiteit van Belgrado gekregen, van psychologie tot archeologie. Wij vonden het in ieder geval erg leuk om te kijken hoe de universiteit en de studies in Servië is ingericht en om in contact te komen met de studenten daar. Kortom de eerste uitstapjes die we gemaakt hebben waren zeer geslaagd.

Sveti Sava en Ada Ciganlija
Door: Veronique van Dam

Na een bezoek aan de Nederlandse ambassade en de universiteit van Belgrado, was het tijd voor ontspanning. Eerst was de Sveti Sava aan de beurt. Na een reis in een overvolle bus vanaf de universiteit naar de Sveti Sava, konden we dit gebouw eindelijk in het echt bekijken. Alle camera’s kwamen uit de tas en werden helemaal vol geschoten met plaatjes van dit gebouw. Na de buitenkant te hebben bekeken, durfden we het nog aan om even naar binnen te glippen. Binnenin deze frisse (in contrast met de ongeveer 25 graden buiten) kerk was een erg aardige man die ons alles wou vertellen over de kerk en haar geschiedenis. Een aantal delen van de kerk stonden in de steigers, maar daaromheen gekeken was het een erg mooie kerk, hoewel ik veel kerken er vanbinnen net zo uit vind zien.

Nadat groepje voor groepje het voor gezien hield in de kerk en neerplofte op de trappen voor de kerk, was het tijd voor een groepsfoto. De vlag van PAP kwam uit de tas en Bas vond een aardig meisje die wel vijf foto’s wilde maken!

Na dit tafereel gingen wij lopend op weg naar het hostel om wat laatste spullen te pakken voor de avond. Met de bus reden wij naar Ada Ciganlija, een eiland met allerlei sport – en wateractiviteiten, cafés en restaurantjes. In groepjes liepen we, al zoekend naar een restaurant, rond. Uiteindelijk stonden we met de helft van de groep bij een restaurant, maar was het nog de vraag of ze iets voor ons hadden en of ze zo’n grote groep wel aankonden. Na wat overleg konden wij toch naar binnen! Er was wat geschuif met tafels en stoelen nodig om het een beetje gezellig te maken, maar uiteindelijk kon iedereen zitten. Eten (vlees of vis met sla en patat) en drinken werd besteld en lekker verorberd.

Na wat gedoe met de centjes (dat hoort erbij natuurlijk), konden wij betalen. De ober telde het nog even na en iedereen stond zijn glunderende gezicht te bekijken. De mensen in Belgrado hebben de tijd van hun leven gehad met elke keer zo’n grote groep in hun restaurantjes.

Omdat het al wat donker en koud begon te worden en iedereen direct opzoek naar een eetplek ging, hebben we eigenlijk niet veel van de rest van het eiland kunnen zien. Maar ik ben er van overtuigd dat overdag en bij zonnig weer dit een erg leuke en gezellige plek om te vertoeven is (want dat was het nu ook al)! Na het eten liepen we terug richting de bus, waar we een erg rare hond tegenkwamen. Deze liep (met opzet?) de weg op, op het moment dat er auto’s aankwamen. Erg gevaarlijk!

Na de busreis terug, kon iedereen lekker gaan slapen en zich weer voorbereiden op de volgende dag.

Dinsdag 22 april

SOS Kinderdorp
Door: Femke Everaarts, Corina van Dongen en Madelon van Egmond

Dinsdagochtend 22 april mochten we alweer vroeg ons bed uit. Snel een broodje met Servisch beleg naar binnen werken, een paar slokken suikerthee achterover gieten en op naar de trein. ‘Hè, bah! Daar ga ik echt niet met mijn hoofd tegen aan zitten,’ waren de eerste kreten toen we de hoofdsteunen in de trein zagen. Nadat iedereen een plekje had gevonden kon de trein vertrekken, en probeerde de helft nog wat slaap in te halen. De andere helft had dat al opgegeven en was druk aan het kletsen.

Na een lange treinreis waren we aangekomen in Novi Sad. Vervolgens hadden we de bus gepakt, om daarna het laatste deel van de reis te voet af te leggen. Eerst dachten we dat we in een bungalowpark á la Center Parcs stonden, doordat de tuinen ontzettend mooi en verzorgd eruit zagen. Watervalletjes, kleurrijke beelden, mooie bomen en strak bijgehouden grasperkjes verfraaiden de vierkante meters tussen de huisjes. Na een paar minuten werden we begroet en bleken we toch echt in SOS Kinderdorp te zijn.

Vol verbazing gingen we naar binnen en kregen we een presentatie van de directeur van het dorp en zijn tolk, een oud-bewoonster. Een SOS Kinderdorp vangt wees- en verlaten kinderen op en zorgt ervoor dat ze kunnen opgroeien in een gezin. We kregen uitleg over het aanmelden van een kind, de intakegesprekken en de plaatsing in één van de huizen. Allerlei andere zaken zoals het personeel, zakgeld en dagindeling van de kinderen kwamen ook aan bod. Ook de nazorg van de kinderen werd besproken: regelmatig wordt contact opgenomen met de inmiddels volwassen cliënten. Daarnaast wordt geholpen met het zoeken naar huisvesting en werk, wanneer kinderen het dorp verlaten.

Na de presentatie werd onze groep verdeeld over een aantal huizen waarin de kinderen verbleven. De huizen waren niet erg groot, maar waren wel gezellig. De meubels zagen er vrij nieuw uit, en ze hadden een badkamer waarop de meeste studenten jaloers zullen zijn! Toch moet je bedenken dat ze met z’n twaalven om een tv zitten en dat ze in tweetallen op kleine kamertjes slapen. Er is altijd één vaste begeleider per twee huizen aanwezig, die een soort moederrol aanneemt. Daarnaast is er per huis een leraar die overdag lesgeeft of in het huis aanwezig is.

De kinderen die we tegenkwamen, zagen er verzorgd uit. Er is een sportveldje en een spelletjesruimte, waar de kinderen gebruik van kunnen maken. Een aantal meiden waren nieuwsgierig naar ons en je merkte dat iedereen het leuk vond dat we interesse toonden in de aanwezige mensen. Je ziet dat de kinderen zich vrij voelen en veilig zijn. Ook bleek er een bibliotheek te zijn, maar daar maakte natuurlijk geen enkel kind gebruik van. Want zeg nou zelf; lezen is echt zooo uit de tijd!;)

Al met al was het een heel bijzondere ervaring om een SOS Kinderdorp te zien. Je hoort er wel eens over, maar het is ontzettend gaaf om zo’n dorp een keer in het echt te zien.

Centrum voor oorlogstrauma’s
Door: Yvette Nijboer en Marlies Maes

Na een rit in een idioot drukke bus – waarin wonderbaarlijk genoeg nog veel meer mensen pasten, terwijl wij allang hadden besloten dat hij propvol zat – werden wij gedumpt bij het treinstation van Novi Sad. In deze voor ons nog onbekende stad kregen wij enkele minuten om eten te vinden en de gevonden etenswaren ook naar binnen te werken. Een nieuw record is deze middag gebroken. Daarna werden wij opgehaald door een man die ons naar het centrum voor oorlogstrauma’s begeleidde en vol goede moed opperde hij het hele eind te lopen. Tsja, dan kunnen wij ons niet laten kennen! Tijdens de wandeling ontpopte onze wegwijzer zich als een heuse stadsgids. Zo wees hij ons onderweg op diverse bezienswaardigheden, zoals het huis van de vrouw van Albert Einstein.

Aangekomen bij het centrum voor oorlogtrauma’s probeerden wij ons met 34 man (nou ja, vooral vrouw) in een uiterst klein hok te proppen, voorzien van enkele stoelen en een stapel kussens. Erg knus, een glaasje verfrissend water en een donkere zwoele mannenstem op de achtergrond maakten dat het soms lastig was de ogen open te houden. Maar eenieder die zijn ogen wel heeft weten op te houden, heeft kunnen genieten van een uiterst interessante en boeiende presentatie, die voornamelijk ging over de naoorlogse ervaringen en problemen van oorlogsveteranen en hun familie. Net zoals na vele andere oorlogen, kwamen na de Balkanoorlogen veel veteranen thuis met trauma’s. Na de blijdschap van terugkomst kost het oppakken van het dagelijks leven hen veel moeite. Velen van hen lijden aan het Post Traumatisch Stress Syndroom, PTSS. Één van de kenmerken van PTSS is het hebben van levendige flashback van de traumatische gebeurtenis. Hierdoor krijgen velen het gevoel zichzelf niet meer in de hand te hebben. Andere onderwerpen die ter sprake kwamen waren het taboe dat rust op deze oorlogsveteranen, de familie van deze veteranen en de projecten waar het traumacentrum zich voor inzet. Al met al een leerzame en leuke invulling van de middag in Novi Sad!

Avond
Door: Corine Vos

Terug in de trein vanuit Novi Sad. Helaas is het erg druk en zitten we met de groep verspreid over verschillende coupés. Gelukkig heeft iedereen wel een bekende in de buurt. Eerst wordt er gezellig gekletst, maar steeds vaker vallen er oogjes dicht van de studenten.

Na een lange treinzit van 2 uur komen we weer aan in Belgrado. Ondertussen is het al vrij laat -uurtje of acht- en is het hoog tijd voor een lekker hapje eten. De dag ervoor heeft een groepje van ons bij een leuk eettentje geluncht en daar gaan we dan ook heen om ons avondeten te nuttigen. Dat was wel even schrikken voor de medewerkers, want we hadden niet gereserveerd voor 34 (!) personen. De obers pakten het slim aan en serveerden de gerechten per tafel. Een geluk voor degenen die als eerste bestelden, want die konden ook nog een nagerecht nemen. Wel beetje pech voor de laatsten want die moesten erg lang op hun eten wachten. Dit werd wel weer goed gemaakt, omdat het eten top smaakte! Ook hebben we de hele avond buiten gezeten, dat was echt prima te doen. Na de laatste happen van de toetjes en de laatste slokjes thee of koffie werd het wel wat frisjes. We zijn toen terug gegaan naar het hostel, ons bedje opgezocht, erin gekropen en gaan slapen.

Woensdag 23 april

International Aid Network
Door: Suzanne van Eijk

Het International Aid Network (IAN) lag op een paar minuten lopen van ons hostel af dus we waren er zo! Met de contactpersoon daar, Ivana Vidakovic, heb ik namens de Tripcie de afgelopen maanden veel contact gehad. Zij bood ons namelijk aan om te helpen met contact leggen met Servische instellingen. De IAN richt zich op de ‘gewone’ burgers die slachtoffer zijn van de oorlogen Servië en andere gebieden die vroeger bij Joegoslavië hoorden. Ze bieden telefonische hulp, psychotherapie en geven allerlei cursussen waardoor die mensen hun leven weer op de rails kunnen krijgen. Zo bieden ze bijvoorbeeld cursussen Engels en omgaan met computers aan. Ivana vertelde dat ze de IAN hebben tijdens bombardementen op Belgrado in 1999. Na het bezoek aan de IAN hadden we nog aardig wat tijd om te ontspannen en te lunchen. Ik heb toen met een aantal van ons een broodje gekocht en die in een parkje, wat vlak bij het hostel lag, opgegeten.

Ministerie van Jeugd en Sport
Door: Suzanne van Eijk en Bas Dumoulin

Na de lunch verzamelden we bij de tram, toevallig vlak bij het parkje waar wij in de felle zon onze lunch hadden genuttigd. We moesten ons opdelen omdat de trams al enorm vol zaten en wij natuurlijk met een grote groep waren. Het waren van die trams die je op foto’s van Nederland uit de oorlog ziet, dus het was een heel vertrouwd gevoel te mogen zitten in een tram waar je opa de bestuurder nog van heeft kunnen zijn. Maar dat terzijde. Eenmaal aangekomen bij het gigantische gebouw waar ooit Josip Broz Tito zijn vergaderingen hield, werden wij gastvrij ontvangen nadat onze tassen in sneltreinvaart waren gecontroleerd op boksbeugels en ander wapentuig. Aan een gigantische tafel hield de onderminister van Jeugd en Sport een lang relaas, vol geintjes en woordspelingen die wij natuurlijk niet konden verstaan. Haar tolk vertelde ons dat jongeren tussen 12 en 30 jaar vallen onder ‘jeugd’ in Servië en dat deze jongeren veel moeite hebben met het vinden van bijvoorbeeld een baan. Gemiddeld is er al voor 27% werkloosheid in Servië, dus de jongeren hebben het erg lastig. Het leuke is dat de Serven meer van ons willen leren dan dat ze denken aan ons te kunnen vertellen: volgens hun weten wij alles beter. Zodra wij bijvoorbeeld vertelden dat wij in Nederland Jongeren Informatie Punten hebben die in de dorpjes met bussen rondrijden, werden er dingen genoteerd en werd gevraagd of zij ons nog een keer mochten mailen. Natuurlijk, wij zijn de kwaadsten niet. Niet alleen het gesprek met de overheidsfunctionarissen was bijzonder. De man die ons naar de uitgang bracht had een broer die historicus was, en daarom kon hij ons precies vertellen hoe Joegoslavië uit elkaar gevallen is en waarom dat zo’n pijn doet voor de mensen die daar wonen. Ik denk dat dit soort gesprekken tussen het programma door ons het meest hebben bijgebracht over het hoe en waarom van de mensen in Servië. Een prachtige wandeling naar het water volgde.

Boottocht
Door: Janina Sybesma, Nienke Mijdam en Lynn van Duurling

Na een bezoek aan het ministerie van Jeugd en Sport van Servië, zijn wij naar onze volgende bestemming gelopen. We zijn met de groep naar een super mooi restaurant op een boot, welke op de rivier de Sava lag, geweest. Hier hebben we wat gedronken en enkelen van ons hebben een heerlijk gebakje genomen. Hierna zijn we twee boten verder gelopen, waar het Monza Race Café in het water lag. Dit was een gezellig restaurant met leuke muziek, waar we ’s avonds hebben gegeten (dit keer geen gegrild vlees of pasta/pizza, maar wraps, rijst, salades..). Na een discussie met de obers die vonden dat ze te weinig fooi hadden gekregen, gingen we snel weg richting de Pivo-boot. Toen we net aan een drankje zaten, maakte iemand de opmerking dat er nergens een stuur te zien was… Kan deze boot eigenlijk wel varen?? Gelukkig werden we snel uit deze onzekerheid gehaald toen de boot begon te varen. De gids op de rondvaartboot vertelde in het Servisch maar de Nederlandse studentjes kletsten hier lekker doorheen en gingen meezingen met de gedraaide muziek. Later werd de muziek harder gezet en begon de gids te dansen. Vol overtuiging zong hij mee met de muziek. Dit werd natuurlijk enthousiast door ons ontvangen, waarna wij zijn microfoon kregen en lekker meezongen met de nummers en lekker uit ons dak gingen! Toch nog een karaoke-avondje voor ons dus die erg gezellig was!

Donderdag 24 april

Centar BGD
Door: Nienke van Wanrooij en Elske de Jong

De 5e dag van de studiereis alweer. Weer vroeg opgestaan en natuurlijk genieten de meeste van ons weer van het vertrouwde ontbijt: brood met jam en mierzoete thee. Daarna vertrekken we met de bus naar Centar BGD. Het is een klein wonder, maar er zijn vandaag nog een paar plekken in de bus. Een aantal van ons kunnen zitten. Maar wanneer er een oudere man binnen komt, wordt beleefd één van de plekken afgestaan. Een wijze keus, want deze man houdt wel van een praatje… in het Servisch! De hele reis hebben we beleefd geknikt en geïnteresseerd gelezen in een Servische krant die sommige zo vriendelijk van deze man kregen. Op onze bestemming aangekomen lopen we als eerste naar het centrum voor autisme waar we één van de medewerkers ons boeiend vertelt over het werk dat ze daar doen. Het centrum is een dagopvang voor kinderen en jongeren met (klassiek) autisme tussen de zes en achttien jaar. Eigenlijk lijkt het veel op hoe het in Nederland gaat, alleen hun doelstelling is een klein beetje anders dan in Nederland. Hoewel in beide zelfredzaamheid voorop staat, heeft dit als in Belgrado als voornaamste doel de ouders te ontlasten. Dit is ook in Nederland belangrijk, maar daarbij wordt zelfredzaamheid ook als een belangrijk doel gezien voor de persoonlijke ontwikkeling van het kind.

Na het bezoek aan dit centrum vertrekken we weer met de bus naar de dagopvang voor mensen met een verstandelijke beperking. In dit dagcentrum worden zowel kinderen, jongeren, als volwassenen opgevangen en er is plek voor 120 personen. Op het eerste gezicht lijkt het niet verkeerd, maar een aantal dingen gaan toch echt heel anders dan in Nederland. En dat heeft niks te maken met onwil, maar vooral met onwetendheid. Zo komt ineens de vraag of we wel eens iemand met het RET syndroom gezien hadden. Er kan namelijk wel een meisje met dit syndroom voor ons worden neergezet, dan kunnen we eens zien hoe dat eruit ziet. De groep is in eerste instantie te verrast om hier een echte reactie op te geven, maar gelukkig blijkt dit praktisch niet goed mogelijk. In plaats daarvan mogen we de kamer (met 34 mensen!!!) binnenlopen waar deze meisjes verblijven om te kijken. Wel erg interessant natuurlijk, want in Nederland krijg je dit niet zomaar te zien, maar het voelde niet voor iedereen goed. Uiteindelijk is ongeveer de helft naar binnen gegaan en de andere helft heeft gehoord wat er binnen te zien was. Vervolgens krijgen we een heerlijke en uitgebreide lunch aangeboden door het centrum. Aan tafel worden boeiende verhalen verteld door de mensen in het dagcentrum, let wel, wederom in het Servisch. Maar het fijne is, ze vinden het geen probleem wanneer je in het Nederlands antwoord, ook jou verhaal is voor hen even boeiend. Het is erg mooi om te zien hoe de begeleiding met de verstandelijk beperkten omgaan, je ziet dat ze allemaal best doen en het ontbreekt de mensen in deze instelling in ieder geval niet aan liefde! De excursie naar Centar BGD was voor de meeste van ons een interessante ervaring. Niet vaak krijg je de kans eens kijkje te nemen in een Servische instelling voor mensen met autisme en verstandelijke beperkingen.

Avond
Door: Loulou Bethe en Roos Hoekstra

De laatste dag voor ons vertrek vanuit Belgrado hadden we opeens een lange middag vrij. Dit viel zeker niet verkeerd, want ondanks alle leuke presentaties en bezoeken was het heerlijk heel lang de tijd te hebben.. lekker de stad in te gaan, of waar je maar zin in had.

Met een groepje zijn we door de stad gaan struinen richting het parkje aan het einde van de winkelstraat. Onderweg kwamen we hele grappige dansende poppen/knuffels tegen en iemand opperde het idee om er eentje cadeau te doen aan de tripcie, voor al het harde en mooie werken dat ze met bloed, zweet en tranen de hele week hadden volbracht. Na enig onderhandelen zonder veel succes hebben we uiteindelijk een grappig koeachtige dier uitgezocht, hilarisch!

Vervolgens hebben we de rest van de middag verder de toerist uitgehangen. Oorbellen gekocht, parfum gekocht, eten gekocht (waarbij we een gratis zakje popcorn kregen van een hele lieve mevrouw in het park), een naaktbeeld bewonderd en ontzettend lekkere cappuccino’s gedronken en allerlei andere koffiesoorten die daar op lijken. En overal uiteraard domme foto’s van gemaakt. Op het eind van de dag nog langs wat leuke kraampjes met zomerse jurkjes gelopen en bananen en aardbeien binnen gehaald voor zeer weinig dinars!

’s Avonds hebben we in een Italiaans restaurant gegeten ter afsluiting van de week. Het was absoluut heerlijk, het is echt grappig wat een hecht gevoel je krijgt met alle mensen in zo’n groep in een week tijd. Misschien komt dat ook vooral omdat je met zijn allen zo ver van huis zit en opeens heel veel tijd met elkaar doorbrengt. Echt een hele andere, en betere, ervaring dan de collegebanken!

Vrijdag 25 april

De terugreis
Door: Romy Kleijn, Fleur Leer en Rozemarijn Lemans

05.15 uur. Denk je eens in hoe je doorgaans rond deze tijd heerlijk in je warme nestje ligt te soezen. Helaas voor ons lagen wij al een tijdje te snoozen. Nu moeten we toch echt uit ons heerlijke bed met zachte matras, donzen dekens en zijden lakens, ;-). Gauw aankleden, de laatste spullen bij elkaar rapen en een laatste blik op onze inmiddels vertrouwde kamer. Om de overige hostelgasten van ons vertrek te doen beseffen denderen tientallen koffers de trap af. De kok was speciaal voor ons vroeg opgestaan om vette eieren te bakken, zodat we het hostel met een volle maag konden verlaten.

Na een busrit van een ongeveer een half uur kwamen we aan op Belgrade Airport. Tijdens de vlucht terug naar Keulen hebben we wederom van mooie uitzichten kunnen genieten. In Keulen wachtte Frouke een aangename verrassing. Haar prins stond met een rode roos en een liefdevolle boodschap in het Servisch (hoe toepasselijk) op haar te wachten! De busreis terug naar Utrecht was onze laatste samenzijn met de groep. We werden bij het stadion afgezet, en toen beseften we dat dit het einde was. Tranen biggelden her en der over wangen, kreten werden om de haverklap geslaakt…. Hahah grapje, het viel mee. We namen afscheid van elkaar, en ieder keerde terug naar huis. Het was erg gezellig, maar het was toch fijn weer terug in Nederland te zijn.

5 december 2007 – 20.00 uur
Wat doet een oorlog met de opvoeding van kinderen? Hoe ziet een universiteit eruit in een stad op de Balkan? Hoe overleef ik het met 35 mensen in een land waar ze twee alfabetten hebben, zeven (!) officiële talen en waar ze betalen met Dinars in plaats van Euro’s? Jawel, Belgrado wordt in 2008 de bestemming van onze studiereis!

De Tripcie 2008, de studiereiscommissie die dit jaar jullie reis organiseert, had ontzettend veel plannen, maar helaas kunnen we dit jaar maar één keer op reis. Wel is dit het gaafste land van alle opties die we dit jaar hadden. Belgrado ligt in Servië, een land dat met ongeveer twee keer zoveel oppervlakte toch maar 10 miljoen mensen huist. Eigenlijk is het land altijd al in oorlog geweest, maar sinds een tijdje is het land weer rustig. Servië is geen lid van de EU maar won de afgelopen keer wel mooi het Eurovisie Songfestival.

Op 20 april vertrekken we met een luxe tourbus naar het vliegveld Keulen / Bonn in Duitsland. Vanaf daar vliegen wij met GermanWings naar Belgrado. Daar slapen we in een ontzettend groot en mooi pand, aan een plein vlak bij het station, op loopafstand van alle mooie bestemmingen in het centrum van de stad!