EJW 2008

Eerstejaarsweekend 2008 in Vierhouten

Vrijdag
Door: Stefan Pruijn
Iedereen ging bepakt de deur uit met de Introductieweek nog vers in het geheugen en een gehele studie in het vooruitzicht. Na het verzamelen in Utrecht gingen we verder met de trein, waarna we nog een verzamelingactie hielden in Nunspeet, het duurde heel eventjes maar uiteindelijk was iedereen compleet. Niet iedereen was tevreden met deze grote opkomst en hoeveelheid tassen, namelijk de buschauffeur en de paar passagiers waaronder een wat oudere man met een rollator die door de tassen massa zich een baan naar buiten moest manoeuvreren. Eenmaal aangekomen op de camping “de Paasheuvel” in Vierhouten, werden de Huisjes na een korte introductie bestormt en waren ze snel gevuld, werd er even snel kennisgemaakt met elkaar en de spullen gestald.

Daarna was het al weer Dinner time! Waarna we allerlei naamspelletjes gingen doen om elkaar logischerwijs wat meer te leren kennen. (En voor degene die slecht in namen waren, geloof me, was het een ramp!). Uiteindelijk was het erg leuk en had je er ook nog eens wat aan. Ten slotte deden we mee aan een spooktocht, die op een gegeven moment op een soort van ontgroening moest lijken. Zak over je hoofd en allerlei commando’s naar je hoofd toe geslingerd krijgen was er aan de orde, waarna je de tocht vervolgde met lijken die uit de grond opstonden, mensen die je achtervolgde en Scream die je aanviel met een mes. Na ongelofelijke angstkreten te hebben geslaakt gingen we dan toch maar lekker in onze net iets te harde en korte bedjes slapen. Afwachtend wat de volgende morgen ons zou brengen.

Zaterdagochtend – Ochtendgymnastiek en vossenjacht
Door: Petra Breddels
Het was te verwachten… Uiteraard stond de leiding om half 8 al in ons huisje om ons vrolijk wakker te maken. Binnen 5 minuten moesten we klaar staan voor de ochtendgymnastiek. Toen we eenmaal allemaal dicht op elkaar in “rijen” klaar stonden, ging de muziek aan en kon het dribbelen, knieheffen, armenlosdraaien en springen beginnen. Als afsluiting van deze wakker-worden-oefeningen, werd er nog even ontspannen tegen de muur gezeten. Hiermee konden punten verdiend worden voor de Olympische Spelen. De finale was spannend tussen twee mannen, Laurens en Hans. Met trillende benen hielden de helden het zeker een paar minuten vol.

Daarna maakte iedereen zich op voor het ontbijt en de rest van de dag. Tijdens het ontbijt werd het volgende spel -de Vossenjacht- uitgelegd en werden we in groepjes verdeeld. Ik zat in groepje 1, dus we mochten als eerste op pad opzoek naar de vossen die in Vierhouten verstopt waren. Het eerste kwamen we aan bij vos 2. De opdracht was om 3 originele foto’s te maken. Bij onze beste foto stonden wij te plassen als een hond bij een bordje waarop stond dat honden daar hun ding mochten doen. Verder werden er door andere groepjes foto’s gemaakt met het shirt omhoog, liggend op de grond in de vorm van de letters PAP en een oude boer zijn tractor werd in beslag genomen. Zo liepen wij verder langs de buitenkant van het dorp en kwamen alle vossen tegen. Andere opdrachten waren: beschuit eten en zo snel mogelijk fluiten, met z’n alle zoveel mogelijk touwtje springen, bij elkaar op schoot gaan zitten in een kring en dan lopen, een menselijke knoop uit elkaar halen en een liedje verzinnen over het kamp met de woorden “Olympische spelen,” “PAP,” en “EersteJaars Weekend.” Al gauw hadden wij een songtekst bedacht op de melodie van ‘We will rock you’. Deze liepen we op de terugweg naar het kamp uitbundig te zingen (“Sshht! Daar is een ander groepje!”) en zo waren we als eerste weer terug op het kamp. Toen iedereen terug was, werd er lekker geluncht en maakten we ons klaar voor de volgende opdrachten.

Zaterdagmiddag – Olympische spelen en galadiner
Door: Astrid de Wit en Natasja Hertog
Na lekker wakker te zijn geworden met ochtendgymnastiek en een zeer geslaagde vossenjacht waren we helemaal in vorm voor de echte Olympische Spelen. We werden in teams ingedeeld en na een beetje teamspirit te hebben ontwikkeld was iedereen klaar voor het echte werk. De Olympische Spelen bestond uit zes spellen. Allereerst flessenvoetbal, waar het ondanks de grote hoeveelheid meiden, het er hard aan toe ging. De spelleider, Jorinde, ging er ook helemaal in op. Dit wakkerde het fanatisme flink aan en zelfs de nodigde tackles bleven niet uit. Het tweede spel was ballontrappen. Het principe is simpel, met een ballon aan je been probeer je andermans ballon kapot te trappen en daarbij natuurlijk je eigen ballon te behouden. Het team waarvan iemand als laatste overbleef had gewonnen.

Na deze twee zeer vermoeiende spellen kwam het croquet. Met een leuke variatie op een hockeystick moest je een bal door verschillende poortjes slaan. Het team dat als eerste door alle poortjes wist te komen, had gewonnen.
Natuurlijk was iedereen bijna uitgeput na deze spellen en werd er dus een nodige pauze ingelast. Na een glas limonade en een appel had de organisatie de andere drie spellen klaargezet.
Toen we het veld opliepen zagen we eerste de zeer imposante zeephelling en keken we over de altijd spannende jeux-de-boules baan heen. Bij deze jeux-de-boules baan begon voor ons het tweede deel van de Olympische Spelen. Dit tactische spel vergt toch het nodige denkvermogen.
Na de jeux-de-boules lag de zeephelling toch echt voor ons klaar. Met vuilniszakken schoof iedereen naar beneden. Deze werden zelfs verknipt tot ware hesjes om nog meer snelheid te kunnen maken. Dit zorgde voor veel lol en meligheid.
Zeiknat en doorweekt van het sop stond ons nog 1 spel te wachten en wel in de speeltuin vol met zand. Je begrijpt het wel, dit bleef lekker plakken. Er was een estafette bedacht over en onder allerlei speeltoestellen. Zelfs de kabelbaan was erbij betrokken. Bij dit laatste spel liep het fanatisme weer hoog op en ging iedereen, zoals het hoort bij de Olympische Spelen voor goud.

Moe en voldaan hadden we toen ruim de tijd om ons even gereed te maken voor het galadiner. De mooiste jurken en de hoogste hakken kwamen uit de tas te voorschijn. Ook de oranje details die waren gevraagd om mee te nemen, waren niet vergeten. Rond 7 uur had de organisatie de gemeenschapszaal omgetoverd tot een luxe restaurant. Ze hadden zich erg uitgesloofd op een drie gangen diner:
– Het voorgerecht: een amuse van garnalen en pijnboompitten, een bedje van sla en tomaat en een Italiaans stokbroodje.
– Het hoofdgerecht: een gepofte aardappel, kipsaté met satésaus en diverse soorten groenten.
– Het nagerecht: een keuze uit verschillende soorten vla.

Het was een zeer geslaagd galadiner, vooral de vooraf afgesproken etiquette zorgde voor een extra chique sfeer. Dit was voor ons een zeer geslaagde afsluiting van de Olympische Spelen.

Zaterdagavond – Bonteavond en weerwolvenspel Door: Ka Lai Leung en Amber Op zaterdagavond na het diner ging iedereen gezellig in een kringetje zitten, om te luisteren naar de liedjes die de groepjes eerder die dag hadden geschreven. 5 groepjes hadden teksten geschreven op muziek van onder andere Guus Meeuwis, Kinderen voor Kinderen en Queen. De klassieke vertolking van “op een onbewoond eiland” sleepte de eerste prijs in de wacht. Daarna werden nieuwe groepjes gevormd voor de lama-spelletjes! Bij de voorwerpronde moesten de deelnemers nieuwe toepassingen bedenken voor een fietsenrek, bankje en rooster. De beste uitvinding van de avond was het “Belgische wafelijzer”! Daarop volgde het ‘Moordspel’ waarbij op ingenieuze wijze een boswachter, zwijn en papkamer werden uitgebeeld door het bestuur.
De groepjes gingen naar buiten voor ouderwets Hollandse gezelligheidsspellen als spijkerpoepen en koekhappen.
Als grote afsluiter van de avond had het bestuur het weerwolvenspel bedacht. Iedereen kreeg een kaartje met een weerwolf of een burger erop afgebeeld. Het was de bedoeling dat de weerwolven de burgers opaten en de burgers erachter moesten komen wie de weerwolven waren. Een goed einde aan een leuke avond! Wie wilde slapen mocht lekker slapen en de rest ging nog even buiten feest vieren!

Zondag – Paralympics
Door: Laura Koelmans
Ook op zondag werden we weer vroeg uit ons bed getrommeld, maar dit keer met een liedje. Gelukkig hadden we geen ochtendgymnastiek, dus was er even tijd om wakker te worden en alvast te beginnen met het inpakken van onze tassen. Dat gold helaas niet helemaal voor iedereen, want terwijl ik nog bezig was met wakker worden werden een paar anderen en ik geroepen voor corvee. Dat was niet zo fijn, maar aan de andere kant ontbijt klaarzetten is denk ik minder werk dan afwassen na het galadiner…

Na de Olympische Spelen komen de Paralympics, en zo was dat in Vierhouten ook. Dus toen iedereen zo’n beetje wakker en klaar met ontbijten was, togen we weer naar het veld achter de camping waar de Paralympics op ons wachtten. Deze keer mochten we zelf ons team indelen, en in mijn huisje was al snel duidelijk dat we samen een team zouden worden. Daniëlle werd onze coach.
Het eerste spel dat we deden was geblinddoekte kruiwagenrace. Er werd een parcours uitgezet van de lege wijnflessen van de avond ervoor, en daar werd een estafette gehouden. Met de twee teams tegelijk op hetzelfde parcours, dus dat leverde nog wel botsingen en dergelijke op. De bestuurder van de kruiwagen werd geblinddoekt, en de kruiwagen zelf moest dus steeds roepen welke kant de bestuurder op moest. Natuurlijk leverde dat hilarische situaties en meerdere valpartijen op. Ons team haalde in het derde en laatste rondje (toen ik kruiwagen was?) de achterstand weer in en won. br /> Daarna deden we dronkemansrace en dat hebben we niet gewonnen. We waren allemaal zo moe dat het rondjes rennen om een wijnfles wat hard aankwam en iedereen volledig de verkeerde kant op rende. Het andere team had daar op de een of andere manier minder last van. Ikzelf kon er denk ik nog het slechtst tegen van iedereen. Na zeven rondjes (we moesten er vijftien) was ik volledig de weg kwijt, ik viel om en het duurde even voor ik mezelf weer overeind kreeg. Na tien rondjes gaf ik het op en begon aan de terugweg, maar ik ging meteen weer onderuit. Uiteraard vonden alle anderen dat erg leuk?. Ook Betsie, die na mij was, raakte de weg kwijt en belandde min of meer in de bosjes.
Als derde spel deden we blind vla voeren, waar mijn team hartstikke goed in was, maar ik deed even niet mee omdat ik nog misselijk was van het rondjes draaien.
Toen hadden we pauze en ontstond er spontaan een soort feestje. Er stond Nederlandstalige muziek op die erg uitnodigde tot meezingen, wat iedereen ook vol enthousiasme deed. De stemming zat er goed in. Toen het binnen steeds gezelliger werd en het buiten steeds harder begon te regenen, werd besloten om de tweede helft van de Paralympics af te lassen en binnen een spel te gaan doen. Dat werd Ranonkeltje. Bas zei het volgende versje:
Ranonkeltje, Ranonkeltje, Let op wat ik u zeg, Geef mij de hand die ik u gaf, Ranonkeltje, geef acht!
Er werd even afgewacht en toen verdween Suzanne naar de gang. Bas liep de kring door en wees iemand aan. Suzanne werd teruggeroepen en op de een of andere manier raadde ze wie Bas had aangewezen, en gaf diegene een hand.
Ik kende het spelletje en dus verdween ik als volgende naar de gang. Zo deden we een aantal keren dit spel, totdat mensen begonnen door te krijgen hoe het werkte, en het zelf een keertje probeerden. Op de een of andere manier werd Laura van Wijnen steeds aangewezen, en ze snapte zelf helemaal niet waarom. Wat deed zij dat de anderen niet deden? Ik moet zeggen dat het heel erg leuk is als je het spel kent, om de frustratie te zien bij de mensen die er niks van snappen. Maar na een tijd hadden de meesten het wel door. Dat kwam denk ik ook doordat de groep zo groot was. Ik heb het voor het eerst gedaan in een klein groepje en dat maakt het allemaal wat geheimzinniger (en vooral ook makkelijker voor de mensen die het spel kennen). Ik heb ook nog een andere versie van het rijmpje gezegd, waarin de hint wat duidelijker was:
Ranonkeltje, Ranonkeltje, Hoort, zegt het voort, Luister naar het eerste woord. Geef hem de hand, geef haar de hand, die ik de hand zal geven.
Voor degenen die de oplossing nog niet door hadden zal ik het hier niet verklappen. Maar dat waren er niet meer zo veel aan het eind. Toen was het alweer lunchtijd en na nog een klein spelletje zijn we naar huis gegaan. Sommigen waren al wat eerder vertrokken, en het groepje dat uiteindelijk in Utrecht uit de trein stapte was heel wat kleiner dan de groep waarmee we vertrokken. Ik heb een ontzettend leuk weekend gehad en heel veel leuke mensen leren kennen, en ik denk dat dat wel voor iedereen geldt. PAP, bedankt!